Neufchâteau   ▪

Geschiedenis en architectuur
Neufchâteau met de stroom mee
Grandvoir : De smederijen
Hamipré : de kerk en het klooster
Het dorp Lahérie
Longlier
Het dorpje Massul
Het washuis van Nolinfaing
Le Sart
Grafzerken in gebeeldhouwde leisteen
Warmifontaine

Le Sart.

Le Sart is een gehucht met een dertigtal inwoners. Oorspronkelijk betekende deze plaatsnaam een ontginningswijze: een stuk land werd van kreupelhout gezuiverd door de vegetatie te verbranden om de grond met de houtas te bemesten.

Even ver van het kruispunt af met de weg die het dorp met de hoofdweg Rossignol-Hamipré verbindt, en de landweg van het bos van Ospot naar Assenois, ligt een kapel en een neolitische polijststeen.

De polijststeen is een indrukwekkend kwarsieten blok dat ongeveer drieduizend kilo weegt. Aan de bovenkant vindt u zoals op alle vaste neolotische polijststenen in Europa min of meer parallele Uvormige gleuven, die door het slijpen en aanscherpen van werktuigen en wapens uitgehold werden. Volgens archeologen dateren enkele van deze megalieten, waaronder de 'stenen van de feeën' in Virton - Saint-Mard, uit het einde van de jongere steentijd (2000-1900 v. Chr.).

Le Sart is eneens beroemd voor zijn kleine celtische graven. Indien het eerste graf, opgegraven in 1971, zich zeer klassiek onthulde, vormen de zes klassieke graven uit de 5e eeuw v. J.C., waren er een tiental andere, minder oud. Het is de eerste keer in de Ardennen dat zo’n groot aantal minder oude graven ontdekt werd, dat de graven gedateerd konden zijn uit de jaren 200 v. J.C., en dat twee kinderen begraven werden in éénzelfde graf.
Deze minder oude graven kenmerken zich door de nieuwe vormen van de ondwerpen, in aantal zeer belangrijk (spelden, aardewerk, messen) of in kleiner aantal (speer, halsband in brons).
Enkele overblijfselen van een kar met twee wielen zijn er ook gevonden geweest. Voor het eerst verschijnen in de Ardennen glazen parels, armbanden in bruinkool en vazen gemaakt op een draaispin. De celtische kleine graven zijn steeds gelegen op de toppen, deze van Le Sart (1958) in tegendeel, waren op zeer uitzonderlijk lage hoogte gelegen.