Neufchâteau   ▪

Geschiedenis en architectuur
Neufchâteau met de stroom mee
Grandvoir : De smederijen
Hamipré : de kerk en het klooster
Het dorp Lahérie
Longlier
Het dorpje Massul
Het washuis van Nolinfaing
Le Sart
Grafzerken in gebeeldhouwde leisteen
Warmifontaine

Het dorp Lahérie.

Lahérie is vrijwel een typisch dorp in de Ardennen gebleven. Het uitzicht van zijn witte boerderijen is nauwelijks veranderd. Tot de Franse Revolutie speelde dit dorp een belangrijkere rol dan het geringe aantal inwoners het zou laten vermoeden. Hier lag een gerechtshof en een molen waarheen talrijke boeren uit de streek zich begaven.

De molen werd voor de eerste keer in 1551 vermeld. Molens hebben duurzaam op het Ardeense landschap hun stempel gedrukt, zoals in welke landbouwstreek dan ook. Er bestonden verschillende soorten molens: die waar de korens verbrijzeld werden om mens en vee te voeden, de runmolens die voor de leerlooierijen de eikeschorsen verbrijzelden en de oliemolens om vanuit beukenootjes en andere oliehoudende korrels olie te maken. De molen in Lahérie behoorde tot de laatste soort. Deze was geen dwangmolen in tegenstelling tot andere molens in de streek. Een banmolen behoorde tot de heer en de zogenaamde gemene inwoners waren verplicht er hun korens te laten malen. De vrijgestelde burgers (346 op 802 stamvaders op het Land va Neufchâteau in 1785) waren aan deze plicht niet onderworpen. Ze mochten naar vrije privémolens, zoals die van Lahérie.

De hele boerderij werd met breukstenen gebouwd, die aan de voorgevel ontpleisterd zijn en aan de achterkant wit zijn gebleven. Onder het leien dak met eindschilden ligt het foofdgebouw rechts en de stallen onder d hooizolder links. De lijsten van de rechthoekige openingen zijn vaak van zandsteen. Deze werd in 1991 verkocht en heeft een heel andere functie gekregen. De huidige eigenaar, meneer Philippe Devos, teelt en verkoopt er eenden.