Léglise   ▪

Het dorp Ebly
De smeltovens van Mellier
Het molendal van de Géronne
Het dorpje Léglise
Thibessart
Volaiville

Het molendal van de Géronne

De Géronne vloeit door Chêne heen, een rustig en schilderachtig dorpje in het stroomgebied van de Haute-Sûre. Pastoor Enclin (1873-1948) heeft die in zijn boek Florentine beschreven, waarvan u een uittreksel kan lezen :

De Géronne is wel een rare kleine rivier, die uit de beken van Juseret, Maisoncelle en Béraumont ontstaat. Die ontspringt een half uur ten westen van Chêne en pas na drie uren vormt ze een andere want die vermaakt zich. Na het dorp Chêne in tweeën gesneden te hebben en zijn molen te hebben laten draaien, vloeit de Géronne een smalle bodem met weiden binnen. Een half uur verder komt die de molen van Djalifet tegen. Langzaam, langzaam vloeit ze voort door rond te springen. Ze rent niet meer, ze wandelt. Ze komt weer bovenop bij de Grote Molen van Volaiville. Dan komt ze weer op krachten om die te laten draaien. Nog een kwartier wandelen, een laatste inpanning voor de Kleine Molen, onder een brug heen, en klaar is Kees. Die is haar naam kwijt door samen te vloeien met haar grote zus, de Sûre.

'Géronne', een waternaamkundig Gallisch woord, betekent 'heilige grens'.

Zoals de meeste dorpen vroege in de Ardennen had de gemeente Ebly haar molen, zelfs enkele na de Anafhankelijkheid. Tot rond 1834 lag de enige molen voor onze dorpen in Chêne. Later werd er een tweede molen bij de 'Quatre-Ponts' (vier bruggen) gebouwd, dan een derde in 'Longpré'. Die waren dwangmolens: tot de Franse revolutie moesten de dorpelingen hun tarwe laten malen in de molen van de gemeenschap oh hun ban.

De molen van Chêne.
De molen wordt voor het eerst in 1586 in de archieven vermeld maar die bestond al lang. Op het einde van de XVIIIde eeuw werd er een zagerij bij de molen gebouwd. De molen werkt niet meer sinds 1965.

De molen van Quatre-Ponts.
In 1834 worden er een molen en een oliemolen bij de 'Quatre-Ponts' gebouwd. Het grote houten wiel lag achter het gebouw. De centrale as hing dwars door de muur van het grote vertrek van de molen. Hieruit kon je naar buiten of de woning. Op de topgevel kon je door een trapleuning naar de verdieping gaan, de zakken graan gemakkelijk ontladen en in de karen kantelen. Het systeem was eenvoudig, praktisch en vindingrijk. De molen werd in 1955 tot stilstand gebracht en enkele jaren later gesloopt.

De molen van Longpré.
De molen werkte sinds 1852 als tarwemeel-, zaag-, oliemolen en waterpomp. Deze pomp werd door het molenrad aangedreven om het water hoger te kunnen laten vloeien en de weitjes te bewateren.

De Grote Molen van Volaiville.
De kelders dateren uit de XVde eeuw. De eerste archieven dateren uit 1624. Deze molen behoorde tot de Orde van Saint-Hubert. Het water wordt 2 km stroomop opgevangen. Rond 1950 werd de molen gesloten.

De Kleine Molen van Volaiville.
Die was vroeger de 'Oude Molen' genoemd want die is misschien de oudste van de vijf molens. De waterloop moest door aangestelde mensen doorgestoken worden.